انسانیت ءِ کوش

ایران ءِ اسلامی جمھوریءِ رژیمءِ پالیسی پہ بلوچاں ھنچو کہ گشئے جمبوریں آسےانت کہ ماں لدءَ کپتگ ، ترّ و ھشک نزانت ۔ پرچیا بزانت ! کجام دار انت کہ آییءِ جگرءَ سَکّ انت ؛ کجام تیرکوہ انت کہ آییءِ دلبندءَ لگّ انت ؛ پرچیا آییءِ دل پہ بلوچءِ زھگءَ بہ سُچیت ؛ پرچیا آ پہ بلوچءِ دست و پادانی گڈگ ءَ وتارا میاریگ بزانت ؛ پرچیا ۔ ۔ ۔ ؟

پرچیا کہ ایرانءِ رژیمءِ واکدارانی سیاھیں دل – اگاں انسانی دلے آھانی سینگءَ ببیت – و انسان دشمنیں مَجگءِ تھا ، بلوچ دشمنیءَ وتی جاہ وشّ کتگ ۔ اے رستر صفتیں واکدارانی ذھنءَ اگاں کسے آھانی دوست مبیت ، ھم مذھب مبیت بزاں آ دشمن انت و پدا آ دشمنءَ بلوچءِ نام پر ببیت گڑا ھرچ رستری کارے پر آ دشمنءَ روا انت ۔

ایرانءِ اسلامی جمھوریءِ رژیم مروچی گوں بلوچءَ ھما کارءَ کنگءَ انت کہ انسانی تاریخءَ چشیں مثال باز کم گندگ بیت انت ۔ اے واکدار انسان دشمنیءِ پڑءَ چہ مغول و فاشیستاں ھم گرھبر بیتگ و باج اش برتگ ؛ آھانی دیم اسپیت و وتارا روسیاہ اش کرتگ ۔ اے واکداراں بلوچ ءِ بڈءَ ھما آس روک کتگ کہ ھیک ءَ گوں ارزنءَ نہ کتگ ؛

"بز گوں کھیری شنگراں

باز گوں کپوتی ولراں

گرمیں لوار گوں چلراں"

بیست و یکمی سدیءَ ، ھما ملکءِ واکدار – کہ وتارا یکے چہ کوھنتریں تمدنانی اوبادگ زاننت – گشیگاں چہ تمدّن و مدنیتءِ کشءَ ھم نہ گوستگ انت ؛ انسان دوستیءِ ھچبر ھمساھگ نہ بیتگ انت و چہ دموکراسی و انسانی بنیادی حقاں نا آشنا انت ۔ ھمے ملکءِ واکدار کہ فردوسی ءَ وتی ملکء پجار گشنت کہ آییءَ یازدہ سد سال ساریءَ گشتگ ات :

"میازار موری کہ دانہ کش است

کہ جان دارد و جان شیرین خوش است"

بلے ھنچو زانگ بیت کہ اے سنگ دلیں حاکمانی مجگءَ ، انسانی و بلوچءِ زندءَ ھچّ ارزش نیست ۔ آھاں چہ انسانیتءِ جُو ءَ دور کتگ ۔ آھانی ڈکشنریءَ انسانیت و مردم گری بے معنائیں گال و انسانی حق ھنچائیں گپ انت ۔ اگاں اے ظالمیں واکدارانی چمّاں پٹے آپ ھست ات گڑا پہ شاھوکاری جار اش نہ جت ات کہ یکیں روچءَ پنچ مردمءِ یک دست و یک پادے گڈتگ انت اش ؛ یک ھپتگےءِ تھا ھبدہ بلوچ اش پاھوءَ درتکگ یا ھپت سد بلوچ ءِ پاھوءِ حکم آتکگ ۔

ایران مروچی انسانی حقانی پادمالیءِ لڑءَ ماں جھانءَ بدنامتریں ملک انت و پہ بلوچءَ چو ھڑکھی رسترءَ انت ۔ بلوچءِ زندمانءِ ھر تکءَ آس ای گون داشتگ ۔ بلوچءِ دود و ربیدگ ، زبان و مذھبءِ بیگواھی و آسرءَ بلوچءِ پجّار و سرجمءَ بلوچءِ چُک چین کنگءِ چن و لانچءَ انت ۔ پمیشکا گوں چشیں رستری کرد و کارپداں ، بلوچءِ دل و مجگءَ بیم و ترس دور دیگ و جاہ پرّینگ لوٹیت ۔ چیا کہ آھاں بلوچ ءِ ضرورت نہ انت ، آھاں تیوکا بلوچءِ سریمگیں کوہ و مسکیں ڈگار ، بلوچءِ طلاھیں تیاب و نیلبوئیں زر پکار انت ۔ آ ھچّ پیما نہ لوٹنت کہ چہ بلوچستانءَ ، بلوچءَ تشے ھم بھر ببیت ۔ پہ ھمے مقصدءَ آھاں پہ انسانیتءِ کوشءَ لانک بستگ ۔

پہ انسانیت و بلوچءِ رکینگءَ ایرانءِ اسلامی جمھوری رژیمءِ چپیگ کنگ ضروری و وھدءِ الّمی لوٹ انت ۔

اسماعیل امیری

09/01/2008

amiriism@googlemail.com